Wat is de wereld toch mooi!

‘Komt het gelegen dat ik bel? Heb je even tijd?’  Ehhhh… Ligt er aan hoe lang de jongens stil blijven eigenlijk. Het komt wel uit, maar ik weet niet voor hoe lang. Het moment dat de beller begint met het afsteken van zijn verhaal is het moment waarop Dean besluit dat zo’n telefoon toch wel verrekte interessant is. De app met liedjes hebben ze al lang geleden ontdekt toen ik besloot dat ik liever had dat ze naar de telefoon keken in plaats van er overheen te kwijlen of de kant waar de oplader ingaat in de mondjes te steken. Maar.. zo’n telefoon.. daar komt dus ook geluid uit. Stemmen! Je snapt het al. Dean trekt de telefoon uit mijn handen en ik moet snel met een half oor een ander tijdstip inplannen. Kinderen en werk is geen combinatie.

Gelukkig kan ik nog wel alleen naar de wc. Dat schijnt de volgende fase te zijn. Dat je kinderen altijd en overal willen zien wat je aan het doen bent en achter je aan lopen. Wij hebben heel slim de bank middenin de kamer staan en daarnaast de box zodat ze geen kant op kunnen. Ze hebben de hele woonkamer voor zichzelf en dat moet op zich genoeg zijn toch? Think again.. Zodra je de box aan de kant schuift om in de woonkamer te gaan zitten zijn al twee exemplaren ontsnapt. Richting de waterbakjes van de katten, de caviakooi of de dweil die ik gebruik om de kruimels van de grond ‘even’ op te vegen. Het lopen wordt nu ook langzaamaan rennen, dus genoeg uitdaging met twee kinderen.

Wat ik zo mooi vind aan kinderen is de nieuwsgierigheid en de vindingrijkheid. Je ziet die radertjes gewoon supersnel bewegen in die kleine hoofdjes. Als ik de kinderen bij onze gastouder ophaal is Dean altijd heel enthousiast in het begroeten. Hij komt gelijk naar mij toe voor een knuffel. Oliver? Oliver ziet een deur openstaan en gebruikt het moment waarop zijn broer mij aan het afleiden is om een spurt te maken en eens even lekker de boel in de keuken of gang te gaan verkennen. Knuffelen kan altijd nog en hij heeft mij nog vanmorgen gezien.. pffff… zo’n moeder kan wel wachten hoor. Op Avontuur! Dat wil ik!

Ze ontdekken steeds meer en zijn nog oprecht enthousiast over simpele dingen. Geef ze een stukje kroepoek en ze behandelen het als een schat. De lamp aan het plafond, schitterend.. oh met dit speelgoed kan je heel hard gooien, gaaf! Bijna iedereen is ook leuk. De kat is ontzettend interessant en het geluid van de cavia’s zeer intrigerend. Die kinderlijke onschuld… Daar kunnen wij volwassenen nog wat van leren!

 

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *