Interview: Pedagogisch Medewerker

Het leukste aan mijn vak? Ik mag mensen interviewen. Hele verschillende mensen met verschillende beroepen en achtergronden. Suzanne is dol op haar werk in het Emma Kinderziekenhuis en wilde mij graag vertellen wat zij nu precies doet. Lees hieronder het hele interview:

Pedagogisch Medewerker Suzanne van Engelen:  ‘Wij redden geen levens’

Suzanne van Engelen (28 jaar) werkt al zeven jaar in het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam. Toch weten veel van haar vrienden niet wat zij daar drie dagen per week uitspookt. Omdat ze sinds kinds af aan al in het ziekenhuis wilde werken en haar werk haar passie is, wil zij graag een kijkje geven in haar dagelijks leven.

Suzanne heeft de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH) gevolgd voor zij aan de slag ging in het ziekenhuis. Ze vertelt dat het een vrij brede opleiding is. ‘De doelgroep kan van 0 tot 100 jaar zijn. Je krijgt sowieso te maken met mensen met een pedagogische hulpvraag of met een hulpvraag waar zij in het dagelijks leven niet uitkomen’. Met een diploma SPH kan je in veel branches aan het werk. Toch heeft Suzanne geen moment getwijfeld. ‘Ik wilde altijd al in een ziekenhuis werken als dokter, maar op het voortgezet onderwijs bleken de exacte vakken mij niet te liggen. Ik wist dat ik geen dokter, verpleegkundige of fysiotherapeut ging worden. Dat allemaal niet, maar ik wilde wel ontzettend graag in een ziekenhuis werken. Als kind was ik al helemaal geobsedeerd door alles wat medisch was op TV. Ik keek naar operaties en volgde alle ziekenhuisdrama’s.’

Het viel Suzanne niet zwaar om haar droom om dokter te worden op te geven. Ze wist dat er nog meer opties moesten zijn. Op een dag zag zij op TV hoe een jong meisje werd begeleid tijdens een ziekenhuisopname. Suzanne ging op onderzoek uit en kwam erachter dat deze functie, Pedagogisch Medewerker in het ziekenhuis, bestaat.  ‘Ook al vele jaren, maar het is in de loop van de jaren ontwikkeld tot nu een hbo functie. Er waren tijdens mijn studie vele stageplekken, waaronder in het Emma Kinderziekenhuis. Ik heb alleen bij dit ziekenhuis gesolliciteerd. Als het niets geworden was dan had ik een probleem gehad, maar ik was er zo van overtuigd. Dit moest het gewoon zijn. Toen ik daar binnenkwam dacht ik “waaaah”. Mijn stagebegeleider vond dat gek en gaf aan dat het gewoon een baan is. Maar voor mij is het veel meer. Ik heb dit altijd al willen doen.’

Maar wat doet Suzanne dan precies? Suzanne heeft een begeleidende taak. Ze legt uit: ‘Wij zijn ooit in het leven geroepen om een eventuele traumatische ervaring te voorkomen bij kinderen tijdens de ziekenhuisopname. Wij maken alles wat onbekend is bekend. We geven uitleg over de zaken die de kinderen moeten ondergaan. Laten materialen zien en oefenen samen. Daarnaast verblijven ze vaak lang in het ziekenhuis. Dan hou je in de gaten dat hun leven als kind zoveel mogelijk door kan gaan. Alles wat normaal gesproken buiten gebeurt proberen we zoveel mogelijk naar binnen te halen. Een heel concreet voorbeeld is bijvoorbeeld een meisje uit groep 8. Zij had een klassenavond, maar kon daar niet bij zijn. Wij hebben toen geregeld dat de klassenavond in het ziekenhuis werd gehouden.’

Een band opbouwen met de patiënten is belangrijk, maar Suzanne is als professional aan het werk. ‘Ik moet er wel voor zorgen dat ik ook met mijn patiënten ga tafelvoetballen, als je dat niet doet dan heb je ook niet echt een connectie. Daarom heb ik leren loomen. Ik begeleid nu een meisje en zij praat niet makkelijk. Nu kunnen we samen met de elastiekjes bezig zijn.  Je zit samen te elastieken en na een tijdje kan je het ook ergens over hebben. Ouders vragen wel eens; “verdien je daar nu je geld mee?” Ja. Inderdaad. Maar er gebeurt wel daadwerkelijk iets.’

Minder leuke verhalen zijn er ook. Suzanne werkt nu op de tienerafdeling waar kinderen van 10 tot 18 jaar liggen. ‘Kinderen die niet meer lang te leven hebben die blijven wel bij ons ook al zijn ze 19 of 20. Die begeleid je tot het eind. We doen ook stervensbegeleiding bij kinderen die gaan overlijden. Je biedt dan begeleiding aan ouders en broertjes/zusjes. Er zijn periodes, toen ik nog op de kinderafdeling werkte, geweest waarin ik dat heel veel moest doen. Dan maken wij herinneringen met broertjes en zusjes bijvoorbeeld hand- of voetafdrukken van het kindje dat gaat overlijden. Ik vind het wel raar om dan naar huis te gaan, terwijl je weet dat de patiënt gaat overlijden.  Als iets heel erg indruk op mij heeft gemaakt dan vertel ik dat soms aan Matthijs (red. partner). Dan kan ik het naast mij neerleggen. Ik vind het makkelijker dat ik nu met tieners werk. Ik doe nog weleens een kleintje en dan kan ik mij heel erg identificeren omdat ik nu zelf kinderen heb. Dan komt het dichtbij.’

Niet veel vrienden weten precies wat Suzannes werk inhoud. Ze geeft aan dat dit te maken heeft met de inhoud van het werk.  ‘Ik vind het niet integer om het daar over te hebben.  Als mensen vragen wat voor werk ik doe dan vertel ik dat ik in een ziekenhuis werk. Als de mensen erg geïnteresseerd zijn en doorvragen dan geef ik wel antwoord. Maar ik vertel niet “vandaag had ik een patiënt en die heeft al zoveel tumoren overleefd.” Het beroep is nog niet zo heel erg bekend en daarom doen wij veel aan profilering. Ik geef weleens les aan verpleegkundigen in opleiding of geneeskunde studenten. Om duidelijk te maken dat we bestaan, maar daarnaast ook voor een stukje educatie. Om hen te leren hoe je met kinderen in het ziekenhuis omgaat. Dokters denken dat je knutselt en kinderen troost in de behandelkamer. Maar er zit een heel plan achter. Ik werk nu drie dagen in de week, maar eigenlijk heb je altijd chronisch tijd te kort. Je kunt het werk niet uitvoeren zoals je zou willen. We zouden wel meer mensen kunnen gebruiken. Maar op dit moment wordt er overal bezuinigd. Wij zijn ook niet levensreddend.’

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *